Brief aan mijn ouders

beste vader, lieve moeder,

Deze brief is mijn roep van het hart. Je hebt me in de steek gelaten toen je beloofde er altijd voor mij te zijn, je enige dochter. Ik weet dat ik niet altijd een voorbeeldig gedrag heb gehad, maar in de loop van de tijd heb ik geleerd nederig te zijn en had ik graag om vergeving gevraagd ... Laat ons met rust, je kleinzoon lijdt maar laat maar Je wens, begrijpelijkerwijs, om terug te keren naar het land was sterker ... Ja, maar wat te zeggen? Van onze emotionele eenzaamheid hadden we alleen jou. De leegte die je achterlaat, het niets, de onuitgesproken, de verhoren ... Van je geschillen, bezoeken van de politie aan het huis, je gevechten om je te doden. Beledigingen die je altijd zei, mam, van de slagen die je me hebt gegeven om de woede te evacueren dat je een kind hebt gehad met een man waar je niet meer van hield, en dat je gedwongen was te trouwen.

En nu ben je hier in het pensioen. Blij met het geluk dat op je wacht, zoals een reünie, als een tweede huwelijksnacht. Alsof ik nooit had bestaan. Bedankt voor de pijn, de wonden die pas laat genezen.

Elke weg, de taak volbracht ... Maar hebben we het over plicht tegenover zijn kinderen of liefde? Ik vroeg je niet om me in deze volwassenenwereld te gooien, zo hard, zo oppervlakkig, zo verstoken van authenticiteit ... Je kind doet pijn, voor altijd gekneusd.

Laat Een Reactie Achter